Pontevedra Viva entrevista a Juan Figueiro

Pontevedra Viva entrevista a Juan Figueiro

Con el motivo del próximo 90 aniversario de nuestra entidad, el diario digital Pontevedra Viva sigue realizando entrevistas a grandes pilares de nuestra Sociedad Gimnástica.

En esta edición le tocó el turno a Juan Figueiro, atleta veterano que no tiene intención en dejar de correr nunca.

– ¿Qué ha significado el atletismo en su vida?

Lo significó todo, porque yo de pequeño era muy delicado. Correr era una cosa que me gustaba pero no pensaba en ello, y en el 67 el Anduriña de fútbol organizó una carrera de debutantes. Yo me apunté y corrí con unas zapatillas de esparto y todo. Quedé segundo y ese mismo día me fichó la Sociedad Gimnástica, con 17 años.

– Por aquel entonces, ¿encontraba dificultades para entrenar?

Yo entrenaba de noche por aquí, por O Grove y A Toxa, en pantalón de deporte y le decían a mi madre que estaba loco.

– No era muy común ver a alguien corriendo

Era el único, no había más. Fui el que abrió la puerta. Es un orgullo ver ahora a gente haciendo footing, cualquier niño o cualquier hombre con un barrigolo mortal va a hacer deporte.

– Entonces fichó por la Gimnástica y comenzó a ganar carreras. Campeón gallego de 10.000 metros, de 5.000… hasta ser Campeón de España.

Sí, quedé campeón de España en Anoeta, en San Sebastián, en 20 kilómetros en el año 72. Para mí fue lo máximo, y dentro de la Gimnástica creo que tengo un sitio histórico. Después me fui para la Marina, a Ferrol, y compitiendo con ellos quedé campeón en Cádiz y Cartagena. Esos años estaba también con la Federación Coruñesa que me llevaba a correr por toda España, vivía muy bien. En 5.000 había alguno que me podía ganar pero en 10.000 no me ganaba nadie. Después estuve un año en el Celta y volví a la Gimnástica.

Juan Figueiro: “Es un orgullo ver ahora a gente haciendo footing, cualquier niño o cualquier hombre con un barrigolo mortal va a hacer deporte”
– En el 76 entró en la Policía Local, ¿le afectó para seguir en el atletismo?

No, porque yo entré en el 76 y seguí entrenando hasta el ochenta y tantos. No lo dejé de todo.

– Con tantos años en el club, ¿ve mucha diferencia de entonces a lo que es ahora?

Hombre, ahora la Gimnástica tiene un equipazo. Nosotros estábamos en Segunda División y ahora están en División de Honor, tienen buenos equipos y buenos corredores, aunque a veces son de fuera en 5.000 o 10.000, pero tienen mucha gente joven. No cabe duda que hay mucho cambio, para mí ahora mismo es el mejor club de la provincia, incluso de Galicia. Pero antes también había mucho nivel, como un chico de Pontevedra que era muy bueno, Barragáns, y la lucha en la Gimnástica estaba entre él y yo. Después estaba Mariano García, y en Pontevedra estaban los mejores atletas de España, porque estaba Álvaro Salgado, Carlos Pérez, Iván Sanmartín… mucha gente. Me encuentro muy orgulloso del club.

– Y en todos estos años, ¿se acuerda especialmente de alguna persona?

Sin duda de José Vidal, el presidente entonces, que fue el que me fichó y le debo todo, porque realmente si no me hubiese fichado ese día después ya no hubiera seguido.

– ¿No se hubiera dedicado al atletismo?

Pues claro que no, si no me hubiese fichado no. Me gustaba el atletismo pero no sabía nada. Fíjate que cuando gané el primer trofeo de atletismo llegué a casa con el trofeo y mis padres no creían que lo había ganado yo.

– Esa carrera la organizó el Anduriña, un club que con los años no ha podido continuar en solitario. Tiene mérito que la Gimnástica vaya a cumplir 90 años, ¿no cree?

Pues sí, pero eso es porque hay una persona que vaya al club y lo lleve, como era antes Vidal o es ahora el actual presindete, Touza. Sin ellos no se haría nada. Ellos se sacrifican, pasan prácticamente todo el día allí y les falta dormir en el club. Es gente que lo vive.

– ¿Le ve futuro al club por delante?

Claro que se ve, además tiene ahora una cantidad de chicos jóvenes y chicas que es una maravilla.

– ¿Y usted seguirá haciendo atletismo?

Ahora estaba entrenando para correr este verano una carrera que se llamaba Maralba, pero me tuve que operar de la nariz, por un golpe que llevé hace muchos años y me costaba respirar por un lado. Me empezó a afectar para dormir y me operé. Ahora empiezo otra vez y a ver si consigo entrenar para correr en veteranos y en carreras oficiales.

– ¿Mientras el cuerpo aguante?

Sí sí, yo hasta que la muerte nos separe, como dice el otro. Yo voy a morir como Errol Flynn, corriendo, que es lo mío.

Para leer la entrevista completa: http://pontevedraviva.com/deportes/37884/juan-figueiro-atleta-veterano-gimnastica-morir-como-errol-flynn-corriendo/

Seis atletas de la Sociedad Gimnástica en el Campeonato de España Promesa

Seis atletas de la Sociedad Gimnástica en el Campeonato de España Promesa

 

En los 100 metros lisos Darío Costas, en su primer año en esta categoría , con 10.93 segundos de mejor marca  luchará por un puesto en semifinales.

En los 800 metros Alberto Guerrero parte con la tercera mejor marca de los atletas inscritos con unos 1.48.81 intentará estar en los puestos de podium, al igual que su compañero Francisco López Smith en los 110 metros vallas, que también parte con la tercera mejor marca con 14.23 segundos.

En la categoría de saltos nuestro representante será Ricardo Gaya en el triple salto   con su mejor marca de 14.41 metros.

En los lanzamientos Sergio Paredes Padín será nuestro representante en el martilllo con  54.31 que es la sexta mejor marca de los inscritos,  al igual que Manuel Castellanos en jabalina con sus 66.88 metros.

Mucha suerte a todos 

Entrevista a Martín Brea, símbolo de la Gimnástica

Entrevista a Martín Brea, símbolo de la Gimnástica

Con motivo del 90 aniversario de la Sociedad Gimnástica de Pontevedra, el diario digital Pontevedra Viva ha realizado una entrevista a uno de los atletas más representativos que han pasado por nuestro club, Martín Brea.

– Cando empezaches coa Gimnástica?

Pois a finais dos 80 debeu ser. Eu estaba adestrando no San Narciso de Marín co Pai Simón. Despois coñecín a Santiago Ferrer e funme á Gimnástica, con 16 ou 17 anos.

– O club vai facer 90 anos e ti fuches protagonista en moitos deles.

Tiven uns pequenos impases nos que estiven no Chapín de Xerez, que estaba na máxima categoría, ou no CDU, Club Deportivo da Universidade de Santiago, e tamén no Atletismo Coruña, todos eles en División de Honra. Despois foi cando volvín á Gimnástica para quedar, aínda estabamos en Primeira División.

– Chegou o ascenso e despois moitas vivencias na máxima categoría, desde pelexar ata o último día pola permanencia ata chegar á final polo título, con que quedas desa etapa?

Quedo con todo, porque competir na liga de clubs é especial, non compites para ti, falo representando á túa cidade, ao club e ten unha carga de responsabilidade bastante grande. Debes facer a mellor marca, porque un punto suma, de feito lembro unha vez creo que fora en Ourense que quedamos a medio punto de ascender.

– Vindo de clubs potentes como Chapín ou aquel de a Universidade de Santiago, había moita diferenza?

Claro. Metinme uns cuantos viaxes coa Gimnástica, porque viña dun club como Chapín que ías en avión, e aquí creouse outra atmosfera, aquizás aí está esa áurea de estar a gusto. Temos chupado na mesma tempada dúas viaxes seguidas a Málaga, moitas horas, coñeces xente… Noutros clubs a relación era boa pero máis impersoal. Aquí era un club de pico e pa, na Gimnástica eramos rapaces de aquí, algún de fóra pero xente de aquí polo xeral.

– Esa mestura mantívose cos anos, aínda que ás veces faise complicado, non crees?

Teñen que saír máis rapaces, pero custa facer un atleta de certo nivel, son moitos anos, hai que ter sorte e costa. Ás veces hai probas que non se poden cubrir co suficiente nivel para estar en División de Honra, algunha fichaxe hai que ter. O equipo feminino por exemplo case todas as rapazas son de casa, antigas atletas tamén que ficharon para axudar, xuntar o novo e o vello.

– Tocouche vivir de preto o caso de Santiago, onde se pagaba moito e ao final o club foi insustentable. Que complicado é que un club teña tanta continuidade no tempo como a Gimnástica.

Un club que estea feito única e exclusivamente a base de pagar ten unha caducidade, porque cando chega unha época de crise, unha época na que non hai tanta pasta a xente marcha e está abocado polo menos a empequenecer. Sen embargo se segues como a Gimnástica, que nunca perderon a cabeza, isto continuará ata que se queira.

– Segues adestrando no CGTD de Pontevedra, ves canteira?

Claro que si, pero un rapaz que ten 12 ou 13 anos ata que pode competir no equipo absoluto ao mellor pasan 7-8 anos, hai que ter paciencia. Nestes tempos de PlayStation e fútbol a tutiplén é complicado atraer rapaces para o atletismo, pero aquí agora hai bastantes fichas e a escola funciona moi ben. Ademais os monitores están moi formados, universitarios con título de monitor ou adestrador nacional e iso é unha diferenza moi importante con respecto a hai anos.

– Falas de captar xente, como atraerías aos mozos para que practiquen non só atletismo senón disciplinas como a túa, os lanzamentos?

É moi complicado, e ademais para os lanzamentos aínda custa pese a que están a cambiar as cousas. Antes algunha xente pensaba que aos lanzamentos ían os gorditos que non corren, pero para ser un lanzador de certo nivel necesitas correr moi rápido, saltar moi alto ou moitos metros, necesitas ser unha persoa moi potente. Para ser un lanzador de certo nivel como pueder ser agora Víctor Gallego hai que ter unhas capacidades físicas extraordinarias.

– Algunha idea entón?

Unha das maneiras pode ser facer competicións non só na pista, trasladar os lanzamentos a outra parte. Non sei, no medio de Pontevedra, por que non facer un campionato de peso na praza de España ou na Avenida Montero Ríos?

– Achegarse á xente?

Excato, mellor non o podería dicir, achegar o atletismo á xente e saír de aquí, da pista. Que a xente probe, que toque un peso, un disco ou unha xavelina. Esa é a idea, sacar os lanzamentos da pista.

– Volvendo á Gimnástica, con todo isto e vendo a situación do atletismo actual, veslle un longo futuro ao club?

Home claro, máis de 100 anos e de 200, os que quedan, claro que si.

Para ver la entrevista entera: http://pontevedraviva.com/deportes/37671/martin-brea-tempos-playstation-futbol-complicado-atraer-rapaces-atletismo/

Entrevista de Pontevedra Viva a Alberto Salcedo

Entrevista de Pontevedra Viva a Alberto Salcedo

Ocho años después de sus primeros pasos con la camiseta de la Sociedad Gimnástica de Pontevedra, Alberto Salcedo sigue dándonos una alegría tras otra, hecho del que se hizo eco el diario digital Pontevedra Viva que decidió entrevistar a nuestro gran atleta sevillano.

– Llegaste a la Gimnástica muy joven, ¿cuáles fueron tus primeras impresiones al fichar?

Estaba en el Playas de Castellón, era muy chico. A mí lo que más me sorprendió es que era un club muy familiar, muy cercano. La verdad desde el primer día sientes que conoces a todo el mundo y eso está muy bien.

– En Pontevedra has tenido la oportunidad de competir en División de Honor, ¿fue uno de los motivos para aceptar la propuesta del club?

Sí, porque por ejemplo el Playas es un club muy grande y cuando empiezas a destacar un equipo grande no te lleva, llevan a sus estrellas. Si tienes la oportunidad de estar en un equipo que está en una zona interesante de la tabla como la Gimnástica pero no es el top, Barcelona o Castellón, esa gente sí cuenta contigo. A mí lo que me interesaba era correr, no estar en un club bueno si no corro.

– ¿Has llegado a desarrollar una vinculación fuerte con el equipo?

Desde el primer día, porque te hacen sentir muy acogido. Con una cosa que me quedo es que hemos llegado a estar en una liga peleando por el título, cuando era una final a cuatro, y quedamos los cuartos, pero nosotros estábamos celebrándolo en la grada como si hubiésemos ganado y a lo mejor el que ganaba ni se escuchaba. Hay detalles que te dicen que este club es diferente.

– En todos estos años has logrado cosas importantes que son parte ya de la historia del club, como la medalla de oro en el nacional de pista cubierta en los 200 metros.

Está guay saber que has conseguido la primera medalla de oro en la disciplina para el club, o contar con el record del club. Esas cosas también te motivan.

– Con la permanencia del equipo en División de Honor conseguida, ¿cuáles son tus objetivos esta temporada a nivel individual?

A nivel deportivo el año pasado me dediqué bastante porque era año olímpico, intenté hacer mínima para el Campeonato de Europa y me quedé un poco cerca. Este año he cambiado un poco el chip porque estoy estudiando, estoy terminando la carrera de ingeniería química y quiero acabar ya. Tengo ambición con el atletismo pero ahora mismo me lo estoy tomando más tranquilo, por lo que mi objetivo de este año es terminar a gusto, y las marcas irán viniendo. Después, intentar mejorar mi marca personal (21.00) e ir al Campeonato de España a ver qué pasa.

– Entrenas habitualmente en tu ciudad, Sevilla. Con la opción de poder comparar dos lugares, ¿cómo ves el nivel del atletismo en Pontevedra?

Siempre hay gente en cada prueba que da la cara. La directiva apuesta por gente joven y si no puede por gente veterana pero siempre hay alguien que está ahí. No somos un gran club en sentido de dinero, que puede tener 6-7 atletas por prueba y si falla uno, si tenemos una baja, se nota mucho. Quizás es lo que nos ha pasado este año para luchar por la permanencia, pero el nivel general está bien. Con 90 años el club y sobrevive, ¿por algo será no?

Entrevista de Pontevedra Viva a nuestro Presidente

Entrevista de Pontevedra Viva a nuestro Presidente

Con motivo del 90 aniversario de nuestro club el próximo mes de Septiembre, el diario digital Pontevedra Viva ha realizado una entrevista a Ramón Touza, el Presidente de esta nuestra entidad, que dice lo siguiente:

– La tuya es toda una vida ligada al atletismo y también a la Gimnástica.

Sí, de niño, con 12 años, yo estaba en la Gimnástica y me acuerdo de competir en Vigo en el parque de Castrelos. Recuerdo también haber ido a correr a las pistas de la Escuela Naval ya con 15 años… y después en la Escuela Naval seguí haciendo atletismo hasta que me fui a los barcos (su profesión durante año fue la de marino) y lo dejé. Luego cuando me hice un poco más mayor volví al atletismo, fiché de nuevo por la Gimnástica y después fue cuando vinieron a buscar unos artirtas, Gonzalo (Méndez) y Juan (Romero), porque José Vidal quería dejar la presidencia.

– ¿Ha cambiado mucho el atletismo desde entonces?

No es que haya sido un cambio radical, pero sí ha cambiado. De entrada el volumen de gente que la Gimnástica maneja. En aquella época tendríamos menos de 200 fichas, ahora estamos sobre 400. Son más competiciones, campeonatos, más movimiento y complicaciones. No recuerdo ahora qué presupuesto manejábamos entonces pero posiblemente se haya duplicado.

– A poco de llegar a la presidencia se produjo uno de los grandes hitos del club, el ascenso del equipo femenino a División de Honor.

Fue en el año 97, pero la triste realidad es que duró poco porque en la temporada siguiente volvimos a bajar. Otra historia importante del club fue el ascenso del equipo masculino, que fue en el año 2006, cumplimos ya 11 temporadas en División de Honor. Fue a partir de este año cuando empezó a incrementarse el presupuesto y ahora rondamos sobre los 180.000 euros aproximadamente.

– Ha sido el económico un camino complicado, renunciando incluso a un ascenso del equipo femenino. ¿Fue difícil tomar esa decisión?

Sí, porque no teníamos perspectivas de poder mantener a los dos equipos. Este año que volvieron a ascender hemos hecho cuentas, hemos visto que era factible y espero que sí lo sea, que no terminemos la temporada con déficit.

– En esta situación habéis señalado en alguna ocasión que sin el equipo de élite sería complicado mantener la estructura del club, ¿por qué?

Es así porque el equipo de élite arrastra una serie de subvenciones que a lo mejor no cobraríamos con el equipo en otra categoría.

– ¿Encontráis muchas dificultades para encontrar apoyos o patrocinadores?

El refrán de todos queremos más se cumple, pero cada uno se tiene que amoldar a lo que tiene, y si no puedes pues tendrás que dar un paso atrás. Realmente lo que no puedes es hipotecar un club como la Gimnástica.
– Esa situación os ha impedido retener a atletas que han despuntado en el club, como el caso de Jean Marie Okutu.

Eso es ley de vida, nosotros no podemos mantener a una figura como Jean Marie. Además reconocemos que se tiene que ir, y los primeros que le animamos a que se fuese fuimos nosotros. Se iba a un equipo como el Barcelona que puede ser campeón de España, te van a pagar más, te van a dar más ayudas… No puedes hacer nada, tienes que dejarlos ir.

– Pero son grandes momentos los que han dado atletas como el propio Jean Marie o Gustavo Dacal, campeones de España vistiendo la camiseta del club.

Es una cosa que queda ahí, gente que ha pasado por la Gimnástica que están en la élite del atletismo español. Es importante.

– A nivel de base, la escuela de atletismo del club ha experimentado un gran crecimiento, ¿Satisfechos con su funcionamiento?

Hay muchos niños ahora mismo en la escuela y es importante. Monitores, entrenadores a los cuales tenemos que estar agradecidos, y a los padres que son los que aguantan a los chavales y los traen aquí con mucho interés, con mucha ilusión. Yo creo que el futuro de la Gimnástica está bien encaminado.

– Algo habrá tenido que ver en su crecimiento la presencia del club en la ciudad con la organización de pruebas populares, ¿es una buena promoción del club?

Hay dos pruebas estelares que organizamos que son el medio maratón y la San Silvestre, con la colaboración encomiable del Concello, que sin ellos no podríamos hacer nada. Lo de la San Silvestre por ejemplo es increíble, que de un año a otro se incremente en un porcentaje elevadísimo la participación. Habrá que poner un tope porque no sé a dónde vamos a llegar, pero que el 31 de diciembre una proporción importante de la ciudad vaya a la San Silvestre no tiene nombre.

– Y llegado a este punto, después de tantos años, ¿pensaste alguna vez en abandonar?

No, pero no cabe duda de que uno se hace mayor y no podemos estar aquí eternamente, además conviene que venga gente joven con nuevas ideas. No va a pasar nada cuando los que estamos aquí nos marchemos, esto seguirá funcionando.

http://pontevedraviva.com/deportes/37285/ramon-touza-creo-futuro-gimnastica-esta-bien-encaminado/

Radio Galega entrevista al club

Radio Galega entrevista al club

El próximo lunes 15 de Mayo es la fecha seleccionada para realizar la entrevista programada por Radio Galega a nuestra entidad, la Sociedad Gimnástica de Pontevedra, fundada en 1927.

Con motivo del 90 aniversario del club, en el salón de actos del Centro Galego de Tecnificación Deportiva en Pontevedra tendrá lugar la cita con la emisora autonómica principal.

En horario de 18:00 a 20:00 todos aquellos que así lo deseen podrán presenciar el acontecimiento al que acudirá tanto la directiva de nuestro club como atletas y entrenadores destacados a nivel autonómico y nacional.